JENS is vanaf 1 januari 2019 de organisatie die preventieve en ambulante jeugdhulp biedt in de gemeenten Heerlen, Landgraaf en Voerendaal. JENS wil dat kinderen en jongeren sterk opgroeien en meedoen in hun eigen omgeving. Met trots delen we een JENS verhaal van onze eigen Only Friends handbaltrainers!
Deze keer het verhaal van Davy, een twintiger uit Landgraaf. Nog niet zo lang geleden kreeg hij ondersteuning van JENS-begeleider Susan Simons. Nu is hij, samen met Susan, onderdeel van het team dat handbaltrainingen bij Only Friends verzorgt. We spreken met Davy en Susan die vertellen hoe zich dat ontwikkeld heeft.
Alleen maar thuiszitten
Davy speelt al vanaf zijn 7de handbal: “Ik heb een aantal jaar bij BDC ’90 gespeeld en toen de overstap naar Duitsland gemaakt. Daar heb ik twee jaar bij Ubach Palenberg gehandbald, en één jaar bij HSG Merkstein. Maar helaas moest ik om medische reden stoppen.” Nadat hij zijn VMBO-basis had gehaald kwam Davy hele dagen thuis te zitten en had niet veel meer om handen. “Ik zat aan huis gekluisterd,” zo vertelt Davy ons, “en ik wilde weer iets gaan doen en andere mensen ontmoeten. Maar daar had ik wat hulp bij nodig en toen kwamen JENS en Susan op mijn pad.”
Handbal als gedeelde passie
Davy en Susan kwamen er al snel achter dat ze een gedeelde passie hebben. Allebei zijn ze gek op handballen. Het geluk voor Davy was dat Susan niet alleen begeleider bij JENS is maar ook vanuit JENS betrokken is bij Only Friends Limburg. En dan ook nog als handbaltrainer.
Susan vertelt dat voor haar de link snel gelegd was: “Ik heb Davy toen gevraagd hoe hij het zou vinden om handbal training te geven aan kinderen met een beperking. Zo zou hij weer actief kunnen worden, naar buiten toe gaan en meer contact met anderen hebben. Juist de dingen waar hij aan wilde werken. En Only Friends zou er een hele enthousiaste vrijwilliger voor het handballen bij krijgen. Een win-win situatie dus.”
Twijfels snel verdwenen
“In begin had ik er wel mijn twijfels over. Ik vind het lastig om ergens aan te beginnen. Maar toen ik eenmaal daar stond voelde het als thuis. Het is altijd gezellig. Ik heb nieuwe vrienden gemaakt. Ik kan het goed vinden met de kinderen en hun ouders en de kinderen en ouders met mij. En ik kan gewoon mijn energie weer in iets buitenshuis steken.”
Je bent goed zoals je bent
Je bent goed zoals je bent. Dat is het motto van Only Friends. Dat zie je ook terug in de groep kinderen die training krijgen van Susan en Davy. Er is één groep voor kinderen met en zonder beperking: de FG-groep. Susan vertelt hoe dat gaat: “We hebben dus niet: aan die kant de spelertjes van Only Friends en aan de andere kant de F-jes. Nee, die trainen gewoon samen. En dat maakt voor de kinderen helemaal geen verschil. Dat mengt prima.”
Het gaat in de FG-groep niet alleen maar om kinderen met een fysieke beperking. Ook kinderen die om wat voor reden niet mee kunnen draaien bij een gewone sportclub zijn welkom bij Only Friends. “Kinderen die graag zouden willen sporten, maar het geprobeerd hebben in een reguliere club en die daar bijvoorbeeld door hun gedrag of ontwikkeling niet mee kunnen komen, kunnen gewoon bij ons terecht. Het is toch jammer als kinderen door zoiets moeten afhaken en dan maar niet meer gaan sporten.” licht Susan toe. “Dat deze kinderen door wat extra begeleiding toch mee kunnen sporten bij een gewone sportclub sluit natuurlijk helemaal aan bij de filosofie van JENS.”
Uit eigen ervaring
Als we Davy vragen hoe hij het werken met zo’n gemengde groep vindt, vertelt hij ons iets meer over zijn eigen achtergrond. “Ik heb zelf speciaal onderwijs gevolgd. Dus in principe heb ik wel wat ervaring met speciale kinderen. En op school hielp ik ook vaak kinderen die in een rolstoel zaten met het in- en uitpakken van tassen. Daar heb ik dan eigenlijk wel voordeel van gehad.”
“Maar er is bijvoorbeeld ook één kind in de groep die zich heel erg aan één persoon hecht. En als die persoon er dan niet is, probeer dat kind dan maar eens mee te laten doen. Daar heb ik soms nog wat moeite mee. Gelukkig hebben we daarvoor Susan. Maar grotendeels heb ik het zelf ook wel onder de knie. En als er echt iets is, dan meld ik dat bij Susan en die helpt me daar dan mee.”
Elkaar erdoorheen helpen
In de groep ziet Davy ook dat kinderen meer respect voor elkaar ontwikkelen: “Er zijn wel eens kinderen die dan niet met een bepaald kind willen oefenen. Dan zeggen we gewoon: jij moet het leren en hij moet het leren, dus speel maar gewoon samen. En als ze dan eenmaal een balletje aan het gooien zijn, dan hebben ze ook respect voor elkaar. Dan helpen ze elkaar er doorheen. Dat is heel mooi om te zien.”
Lees hier, artikel op de website van JENS
